"მსოფლიოს უძველესი და მიწაში ჩამარხული - ქართული "დოქის" ღვინო" - რას წერს იაპონური პრესა ქართულ ღვინოზე

26 აპრილი, 2017წ

გაზიარება

"მსოფლიოს უძველესი და მიწაში ჩამარხული - ქართული "დოქის" ღვინო" - რას წერს იაპონური პრესა ქართულ ღვინოზე

"მსოფლიოს უძველესი და მიწაში ჩამარხული - ქართული "დოქის" ღვინო" - რას წერს იაპონური პრესა ქართულ ღვინოზე

 იაპონური მედია ქართული ღვინის შესახებ წერს. იაპონელი ჟურნალისტი  ქვევრის ღვინოზე წერს და აღნიშნავს, რომ ქვევრი მიწაში ინახება, სადაც  ყურძნის ფერმენტაცია ხდება. აღსანიშნავია, ავტორის მინიშნება, რომ თიხის ჭურჭელი დოქი, იაპონურადაც თითქმის იგივენაირად გამოითქმის და იაპონურადაც თიხის ჭურჭელს ნიშნავს.

სტატიის ავტორი წერს, რომ  ქართულ ღვინოზე იაპონიაში მოთხოვნა ზრდადია და საქართველო იმპორტიორი ქვეყნების ათეულშია. როგორც სტატიაშია აღნიშნული, ქვევრის ღვინის პოპულარობა მსოფლიოში იზრდება,  ზოგიერთ ქვეყანაში, მაგალითად საფრანგეთში, იტალიასა და იაპონიაშიც კი ამ მეთოდით ღვინის წარმოება დაიწყეს.

იაპონურ მედიაში გამოქვეყნებული ნაშრომი ღვინის ეროვნულმა სააგენტომ გამოაქვეყნა:

“ბოლო რამდენიმე წელია, ერთი ქვეყნის ღვინომ მთელი მსოფლიოს ყურადღება მიიპყრო. ეს ღვინო საქართველოდან, ერთ-ერთი პოსტ-საბჭოური ქვეყნიდანაა, რომელსაც იაპონელები “გულიძიას” უწოდებდნენ. ყოველივე ეს მაშინ დაიწყო, როცა ქართული ღვინის წარმოების მეთოდი 2013 წელს იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის სიაში შევიდა. ეს მეთოდი გულისხმობს კვერცხის ფორმის თიხის ჭურჭლის -  ქვევრის გამოყენებას. ისინი ქვევრს მიწაში მარხავენ და მასში ხდება ყურძნის ფერმენტაცია.

“ჩვენ ქვევრებს მიწაში იმიტომ ვათავსებთ, რომ იქ ტემპერატურა სტაბილურია. ყურძნის წიპწაც და ყუნწიც ქვევრში თავსდება, სწორედ ამიტომ აქვს ღვინოს მაღალი ტანინიანობა”, -  განმარტავს იაპონიაში საქართველოს ელჩის მრჩეველი, არჩილ მაჭავარიანი.

ბატონი მაჭავარიანის თქმით, უძველესი ადგილების კვლევები ამტკიცებს, რომ საქართველოში ღვინის დამზადება 8 000 წლის წინ დაიწყო. მან ამაყად განაცხადა, რომ ამბობენ, ქართული სიტყვა ”ღვინო” სხვა ენებში გამოყენებული ანალოგიური მნიშვნელობის სიტყვების პირველწყაროა.

ინტერვიუს დროს, მე შევნიშნე, რომ ჩემთვის ნაცნობი სიტყვა მეორდებოდა და აღმოჩნდა, რომ ეს იყო დოქი -  თიხის ჭურჭელი, რომელშიც ღვინოს ასხამენ. გასაოცარია, რომ ის გამოითქმის თითქმის ისევე, როგორც იაპონური “doki” (იაპონურად თიხის ჭურჭელს ნიშნავს). დღეისთვის ქართველები ღვინოს სხვა მეთოდებითაც ამზადებენ, რადგან ქვევრის მეთოდი ბევრად რთულია. თუმცა, ქართული ღვინის ექსპორტი იაპონიაში ზრდადი ტენდენციით მიმდინარეობს და იაპონია ამ დროისათვის იმპორტიორი ქვეყნების ათეულში შედის. საქართველოში 500-ზე მეტი ადგილობრივი ჯიშის ყურძენია და მათ კულტივაციას ხელი ეწყობა.

“დნმ ანალიზის ახლახანს მიღებული შედეგების მიხედვით, იაპონური “კოშუ”, რომელიც თეთრი ღვინის დასამზადებლად გამოიყენება, ქართული წარმომავლობის ყურძენს უკავშირდება. როგორც იაპონელმა სომელიეებმა გვირჩიეს, ქართული ღვინო ძალიან უხდება იაპონურ, სუშის მსგავს კერძებს” (ბნ.მაჭავარიანი).

კახეთი საქართველოს აღმოსავლეთშია და ყველაზე მეტადაა ცნობილი ღვინის წარმოებით, თუმცა ღვინო საქართველოს ყველა რეგიონში მზადდება. კომერციული მიზნებისთვის წარმოების გარდა, მოსახლეობის უმრავლესობა საქართველოში თავად ამზადებს “სახლში დამზადებულ ღვინოს”. დღეს  ქვევრის ღვინის პოპულარობა მსოფლიოში იზრდება, და ზოგიერთ ქვეყანაში, მაგალითად საფრანგეთში, იტალიასა და იაპონიაშიც კი დაიწყეს ამ მეთოდით ღვინის წარმოება.

როგორც ბნ. მაჭავარიანმა მითხრა, საქართველოში იაპონელმა ქალმა გახსნა ღვინის ქარხანა, სადაც ქვევრის მეთოდით მზადდება ღვინო.

ასეთი პოპულარული ქართული ღვინის დასაგემოვნებლად, ვესტუმრე საკვებისა და სასმელების გამოფენას FOODEX, რომელიც მარტის დასაწყისში მაკუჰარი მესეში გაიმართა. ქართული სტენდის დათვალიერებისას, ჩემი ყურადღება ქარვისფერმა ღვინომ მიიქცია. ეს იყო ქვევრის თეთრი ღვინო.

სტენდთან მდგარმა ქალმა დამისხა თეთრი ღვინო და მითხრა -  “ქვევრის მეთოდით დამზადებული თეთრი ღვინო ქარვისფერს იღებს, რადგან ღვინო ქვევრში ყურძნის კანთან ერთად დუღდება. ასეთ ღვინოს ძლიერი არომატი აქვს და ძალიან უხდება ხორციან კერძებს.”

ღვინოს ჩირის სურნელი ჰქონდა და არომატში ხილის გემო გამოკვეთილად იგრძნობა. ეს ღვინო დამზადებული იყო რქაწითელის ჯიშის ყურძნით. წითელი ქვევრის ღვინისთვის გამოიყენება საფერავი. “მე მიყვარს თეთრი ღვინის ქართულ მწვადთან ერთად მირთმევა. ის ძალიან უხდება ღორის ხორცს”, -  მითხრა მან. მწვადი არის ნაკვერჩხალზე შემწვარი ღორის ხორცი.

“საქართველოში, ჩვენ ასევე გვაქვს კერძები, რომლებიც მზადდება ჩვენი ქვეყნის მოსაზღვრე შავი ზღვის თევზით”, -  განაგრძო მან. გამახსენდა, რომ ბნ მაჭავარიანმა, რომელიც წითელი ღვინის მოყვარულია, მირჩია ღვინოები, რომლებიც ქართულ ხორციან კერძებს უხდება. ცხვრის ხორცი თეთრი ღვინით -  ჩაქაფული, მოხარშული საქონლის ხორცი -  ხაშლამა, ხინკალი და ხაჭაპური.

ვეძებდი ადგილს, სადაც ამ ქართული კერძების დაგემოვნება შემეძლებოდა და ხაჭაპურს მივაგენი ტოკიოში, რესტორანში “Café Russia”, სადაც მზადდება რუსული და ქართული კერძები. ხაჭაპური არის მრგვალი ფორმის პური ყველის შიგთავსით. სულგუნი არის ყველი, რომელსაც ქართულ მოცარელას ეძახიან. როდესაც სუფრასთან ხაჭაპური მომიტანეს, ვიგრძენი მისი სურნელოვანი არომატი. როდესაც დააგემოვნებთ, გარედან ხრაშუნაა, შიგნით კი ნაზი, ყველიანი მასაა. გადავიღე თეფშზე ხაჭაპურის ნაჭერი და ცხელი გამდნარი ყველის მასა გადმოვიდა. ხაჭაპურთან ერთად საფერავი მივირთვი. ეს არ იყო ქვევრის ღვინო, მაგრამ მუქი წეთელი-მოვარდისფრო ღვინის რბილი და ძლიერი არომატი ხაჭაპურს ძალიან მოუხდა. ამ დღეს ქართული სადილით დიდი შთაბეჭდილება მივიღე”, -  ნათქვამია წერილში.